Published by Sarah Uzunlar, ProMosaik Poetry Tut - Sezai Karakoç  Son kaya iniyor kuyu aydınlanıyor  Ses insanın derinlerde parlayan  Son isyan denemesi oluyor güzel  İçimde yaman tutuk bir şair doğuyor  Tut elimden  Dosta düşmana karşı bir iyi konuşayım  Tut  Kulede saat kırılmasın  Geyikler sağır  Rüyalar boğuk olmasın  Son kıral ağlıyor, üstünde son kuş yoruluyor  Halkın kayıp annelere karşı saygısı yok  Tut elimden  Düşen tüyleri toplayalım  Tut  İsimsiz çocuk ağlamasın  Kuyuda ışık sönmesin  Kırk oda içiçe dönmesin  Halayıklar sağır  Dualar boğuk olmasın  Son insan yürüyor  Tut elimden kaçalım  Kaçalım kaçalım  Bizi kimseler görmesin  Arıyanlar bulmasın  Tren duvarları sarsmasın  Yürek bu kadar hızlı çarpmasın  Kan böylesine hızlı akmasın  Aşkın kulakları sağır  Sesi boğuk olmasın